هایپرپلازی خوش خیم پروستات؛ علت ها و نحوه تشخیص

هایپرپلازی خوش خیم پروستات یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مردان میانسال و سالمند است که باعث بزرگ شدن تدریجی غده پروستات و ایجاد اختلال در جریان طبیعی ادرار می‌شود. اگر هنگام ادرار کردن با کاهش فشار ادرار، تکرر ادرار، بیدار شدن‌های مکرر در شب یا احساس تخلیه نشدن کامل مثانه روبه‌رو هستید، ممکن است این بیماری علت اصلی علائم شما باشد. خوشبختانه تشخیص زودهنگام و انتخاب درمان مناسب می‌تواند از بسیاری از عوارض جلوگیری کند. در این مقاله به زبان ساده اما بر پایه معتبرترین منابع پزشکی، هر آنچه باید درباره هایپرپلازی پروستات بدانید را بررسی می‌کنیم.

هایپرپلازی پروستات چیست؟

هایپرپلازی خوش خیم پروستات (Benign Prostatic Hyperplasia یا BPH) به افزایش تعداد سلول‌های غده پروستات گفته می‌شود که در نتیجه آن، حجم پروستات به مرور بزرگ‌تر می‌شود. این افزایش حجم، برخلاف سرطان، ماهیت بدخیم ندارد و به سایر اندام‌ها گسترش پیدا نمی‌کند. مشکل اصلی زمانی ایجاد می‌شود که پروستات بزرگ شده به مجرای ادرار فشار وارد کند و خروج طبیعی ادرار را مختل سازد.

پروستات درست در زیر مثانه قرار گرفته و مجرای ادرار از میان آن عبور می‌کند. بنابراین حتی افزایش نسبتاً محدود اندازه این غده نیز می‌تواند جریان ادرار را تحت تأثیر قرار دهد. به همین دلیل بسیاری از بیماران ابتدا با علائمی مانند ضعیف شدن جریان ادرار، تأخیر در شروع ادرار یا احساس باقی ماندن ادرار در مثانه به پزشک مراجعه می‌کنند.

مطالعات نشان می‌دهد شیوع BPH با افزایش سن ارتباط مستقیمی دارد. حدود نیمی از مردان بالای ۶۰ سال و درصد قابل توجهی از مردان بالای ۸۰ سال درجاتی از بزرگی خوش خیم پروستات را تجربه می‌کنند؛ هرچند همه افراد دچار علائم بالینی نمی‌شوند.

علت هایپرپلازی خوش خیم پروستات

برخلاف تصور بسیاری از افراد، تنها یک عامل مسئول ایجاد این بیماری نیست. مجموعه‌ای از تغییرات هورمونی، افزایش سن، عوامل ژنتیکی و شرایط متابولیک در ایجاد آن نقش دارند.

افزایش سن

سن مهم‌ترین عامل خطر محسوب می‌شود. با افزایش سن، تعادل هورمون‌های مردانه تغییر می‌کند و همین تغییرات، رشد سلول‌های پروستات را تحریک می‌کند. به همین دلیل BPH در مردان زیر ۴۰ سال بسیار نادر است اما بعد از ۵۰ سالگی شیوع آن به سرعت افزایش پیدا می‌کند.

تغییرات هورمونی

هورمون تستوسترون در بدن به ماده‌ای به نام دی‌هیدروتستوسترون (DHT) تبدیل می‌شود. این هورمون نقش مهمی در رشد سلول‌های پروستات دارد.

با افزایش سن، میزان DHT در بافت پروستات همچنان بالا باقی می‌ماند و موجب تکثیر سلول‌ها می‌شود. از سوی دیگر تغییر نسبت استروژن به تستوسترون نیز احتمال رشد بافت پروستات را افزایش می‌دهد.

سابقه خانوادگی و ژنتیک

اگر پدر یا برادر فرد در سنین پایین دچار بزرگی خوش خیم پروستات شده باشند، احتمال ابتلای او نیز افزایش پیدا می‌کند.

پژوهش‌ها نشان داده‌اند برخی ژن‌ها می‌توانند حساسیت سلول‌های پروستات را نسبت به هورمون‌ها افزایش دهند و زمینه را برای رشد بیشتر این غده فراهم کنند.

چاقی و سندرم متابولیک

چاقی، مقاومت به انسولین، دیابت نوع دو، افزایش چربی خون و فشار خون بالا تنها بیماری‌های قلبی ایجاد نمی‌کنند؛ بلکه با افزایش التهاب مزمن و تغییرات هورمونی، احتمال رشد پروستات را نیز بیشتر می‌کنند.

به همین دلیل اصلاح سبک زندگی علاوه بر سلامت قلب، در کاهش پیشرفت BPH نیز اهمیت دارد.

کم‌تحرکی

فعالیت بدنی منظم باعث بهبود عملکرد متابولیسم، کنترل وزن و کاهش التهاب بدن می‌شود. مطالعات نشان داده‌اند مردانی که فعالیت فیزیکی منظم دارند، کمتر دچار علائم شدید بزرگی خوش خیم پروستات می‌شوند.

تغذیه نامناسب

رژیم غذایی سرشار از چربی‌های اشباع، گوشت‌های فرآوری‌شده و غذاهای فوق فرآوری‌شده ممکن است احتمال پیشرفت بیماری را افزایش دهد. در مقابل، مصرف سبزیجات، میوه‌ها، غلات کامل، ماهی و روغن زیتون با سلامت بیشتر پروستات ارتباط دارد.

نشانه‌های هایپرپلازی خوش خیم پروستات

شدت علائم هایپرپلازی خوش خیم پروستات همیشه با اندازه پروستات یکسان نیست. ممکن است فردی پروستات نسبتاً بزرگی داشته باشد اما علائم خفیفی را تجربه کند و در مقابل، فرد دیگری با افزایش حجم کمتر، دچار اختلال قابل توجه در ادرار شود. دلیل این تفاوت، محل رشد پروستات، میزان فشار وارد شده به مجرای ادرار و عملکرد عضلات مثانه است. به همین علت پزشکان تنها بر اساس اندازه پروستات درباره درمان تصمیم نمی‌گیرند، بلکه مجموعه علائم، نتایج معاینه و بررسی‌های تشخیصی را در کنار هم ارزیابی می‌کنند.

کاهش قدرت جریان ادرار

یکی از اولین نشانه‌هایی که بسیاری از بیماران متوجه آن می‌شوند، ضعیف شدن جریان ادرار است. خروج ادرار دیگر مانند گذشته پرقدرت نیست و ممکن است زمان بیشتری برای تخلیه مثانه لازم باشد. برخی بیماران بیان می‌کنند که هنگام ادرار کردن باید فشار بیشتری وارد کنند یا مدت بیشتری منتظر بمانند تا جریان ادرار آغاز شود.

اگر این علامت به‌تدریج ایجاد شود، بسیاری از افراد آن را به افزایش سن نسبت می‌دهند و سال‌ها برای درمان مراجعه نمی‌کنند، در حالی که بررسی زودهنگام می‌تواند از پیشرفت بیماری جلوگیری کند.

تکرر ادرار

بزرگ شدن پروستات باعث می‌شود مثانه نتواند حجم طبیعی ادرار را نگه دارد. در نتیجه فرد در طول روز دفعات بیشتری احساس نیاز به دفع ادرار پیدا می‌کند. تکرر ادرار به‌ویژه زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که فعالیت‌های روزمره، رانندگی، جلسات کاری یا کیفیت خواب بیمار را مختل کند.

شب‌ادراری (Nocturia)

بیدار شدن مکرر برای ادرار کردن در طول شب یکی از شایع‌ترین دلایل مراجعه بیماران است. برخی بیماران دو تا پنج بار در طول شب از خواب بیدار می‌شوند که این مسئله علاوه بر خستگی روزانه، می‌تواند کیفیت زندگی، تمرکز و حتی سلامت قلب و عروق را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

احساس تخلیه نشدن کامل مثانه

بسیاری از بیماران بعد از اتمام ادرار هنوز احساس می‌کنند مقداری ادرار داخل مثانه باقی مانده است. این علامت نشان می‌دهد که مثانه به طور کامل تخلیه نمی‌شود و اگر ادامه پیدا کند، احتمال عفونت ادراری، تشکیل سنگ مثانه و احتباس ادراری افزایش پیدا می‌کند.

فوریت ادرار

گاهی بیمار ناگهان احساس شدید و غیرقابل کنترل برای دفع ادرار پیدا می‌کند و اگر سریع به سرویس بهداشتی نرسد، ممکن است مقداری نشت ادرار نیز رخ دهد. این علامت معمولاً نشان‌ دهنده تحریک‌ پذیر شدن عضلات مثانه در اثر انسداد طولانی‌مدت است.

احتباس ادراری

شدیدترین علامت بیماری، ناتوانی کامل در دفع ادرار است. در این وضعیت بیمار درد شدیدی در قسمت پایین شکم احساس می‌کند و مثانه کاملاً پر شده است. احتباس ادراری یک اورژانس پزشکی محسوب می‌شود و نیاز به مراجعه فوری به مرکز درمانی دارد.

روش‌های تشخیص هایپرپلازی خوش خیم پروستات

تشخیص هایپرپلازی پروستات تنها بر اساس علائم بیمار انجام نمی‌شود. بسیاری از بیماری‌های دیگر مانند سرطان پروستات، التهاب پروستات، عفونت ادراری یا حتی اختلالات عصبی نیز می‌توانند علائمی مشابه ایجاد کنند. به همین دلیل، پزشک با استفاده از مجموعه‌ای از معاینه، آزمایش‌های آزمایشگاهی و روش‌های تصویربرداری، علت اصلی علائم را مشخص می‌کند. هرچه این بررسی‌ها دقیق‌تر انجام شوند، انتخاب بهترین درمان نیز آسان‌تر خواهد بود.

شرح حال و بررسی علائم بیمار

اولین مرحله تشخیص، گفت‌وگوی دقیق پزشک با بیمار است.

در این مرحله مواردی مانند:

• مدت زمان شروع علائم
• شدت علائم
• تعداد دفعات ادرار در روز و شب
• مصرف داروها
• سابقه خانوادگی سرطان یا بیماری‌های پروستات
• بیماری‌های زمینه‌ای مانند دیابت یا مشکلات عصبی

بررسی می‌شود.

معاینه انگشتی پروستات (DRE)

یکی از مهم‌ترین مراحل تشخیص، معاینه انگشتی پروستات از طریق رکتوم است. در این معاینه پزشک اندازه، قوام، تقارن و سطح پروستات را ارزیابی می‌کند. اگر پروستات نرم، بزرگ و یکنواخت باشد، احتمال بزرگی خوش‌خیم بیشتر است؛ اما وجود سفتی، برجستگی‌های نامنظم یا عدم تقارن می‌تواند نیاز به بررسی بیشتر از نظر سرطان پروستات را مطرح کند.

این معاینه کمتر از یک دقیقه طول می‌کشد اما اطلاعات بسیار ارزشمندی در اختیار پزشک قرار می‌دهد.

آزمایش PSA

آزمایش PSA (Prostate Specific Antigen) یکی از شناخته‌شده‌ترین آزمایش‌های بررسی بیماری‌های پروستات است. باید توجه داشت که بالا بودن PSA به معنی سرطان نیست.

مقادیر PSA ممکن است در شرایط زیر نیز افزایش پیدا کند:

• هایپرپلازی خوش خیم پروستات
• التهاب پروستات
• عفونت ادراری
• احتباس ادراری
• برخی اقدامات پزشکی روی پروستات

به همین دلیل پزشک هیچ‌گاه تنها بر اساس عدد آزمایش PSA درباره سرطان تصمیم نمی‌گیرد و همیشه نتایج آزمایش را در کنار معاینه و تصویربرداری تفسیر می‌کند.

آزمایش ادرار

آزمایش کامل ادرار برای رد کردن عفونت، خون مخفی در ادرار یا سایر بیماری‌های دستگاه ادراری انجام می‌شود. گاهی علت علائم بیمار یک عفونت ساده ادراری است و نه بزرگی پروستات؛ بنابراین این آزمایش نقش مهمی در تشخیص افتراقی دارد.

سونوگرافی پروستات و دستگاه ادراری

سونوگرافی یکی از مهم‌ترین روش‌های تصویربرداری در بررسی بیماران مبتلا به BPH است.

در این بررسی پزشک موارد زیر را ارزیابی می‌کند:

• حجم دقیق پروستات
• ضخامت دیواره مثانه
• میزان ادرار باقی‌مانده بعد از تخلیه (Post Void Residual)
• وجود سنگ مثانه
• بررسی کلیه‌ها از نظر انسداد

اندازه‌گیری حجم باقی‌مانده ادرار اهمیت زیادی دارد، زیرا اگر مقدار آن زیاد باشد، احتمال آسیب به مثانه و کلیه افزایش پیدا می‌کند.

MRI پروستات

در بیمارانی که PSA افزایش یافته است، معاینه مشکوک دارند یا احتمال سرطان پروستات مطرح باشد، انجام MRI چندپارامتری پروستات (Multiparametric MRI) می‌تواند اطلاعات بسیار ارزشمندی ارائه دهد.

این روش قادر است نواحی مشکوک را با دقت بالا مشخص کند و در صورت نیاز، مسیر نمونه‌برداری هدفمند را تعیین کند. در سال‌های اخیر MRI به یکی از ارکان اصلی تشخیص بیماری‌های پروستات تبدیل شده است و نقش مهمی در کاهش نمونه‌برداری‌های غیرضروری دارد.

نمونه‌برداری (بیوپسی) پروستات

اگر پس از معاینه، آزمایش PSA و MRI همچنان احتمال سرطان وجود داشته باشد، پزشک نمونه‌ برداری پروستات را توصیه می‌کند.

امروزه در مراکز پیشرفته، بیوپسی هدفمند بر اساس تصاویر MRI انجام می‌شود که نسبت به روش‌های قدیمی دقت بیشتری دارد و احتمال تشخیص ضایعات مهم را افزایش می‌دهد.

باید تأکید کرد که انجام تصویربرداری دقیق، تفسیر صحیح MRI و هدایت نمونه‌برداری هدفمند، از مهم‌ترین عوامل در تشخیص صحیح بیماری‌های پروستات هستند و می‌توانند از انجام اقدامات غیرضروری یا تأخیر در تشخیص جلوگیری کنند.

یوروفلومتری (Uroflowmetry)

در این آزمایش، سرعت و حجم جریان ادرار اندازه‌گیری می‌شود.

کاهش سرعت جریان می‌تواند نشان‌دهنده انسداد ناشی از بزرگی پروستات باشد، هرچند نتایج آن باید در کنار سایر یافته‌ها تفسیر شود.

جدول مقایسه روش‌های تشخیص هایپرپلازی خوش خیم پروستات

تشخیص دقیق، مهم‌ترین قدم قبل از درمان

بسیاری از مردان تصور می‌کنند هر مشکل ادراری به معنای بزرگی خوش‌ خیم پروستات است، در حالی که علائمی مانند: تکرر ادرار، کاهش فشار ادرار یا شب‌ ادراری می‌توانند در بیماری‌هایی مانند سرطان پروستات، التهاب پروستات، مثانه بیش‌فعال یا حتی برخی اختلالات عصبی نیز دیده شوند. به همین دلیل، شروع درمان بدون تشخیص دقیق ممکن است نه‌تنها کمکی به بیمار نکند، بلکه باعث تأخیر در شناسایی یک بیماری مهم شود.

اگر علائم ادراری دارید یا نتیجه آزمایش PSA شما غیرطبیعی گزارش شده است، مراجعه به پزشک و انجام ارزیابی‌های تخصصی اهمیت زیادی دارد. دکتر علیرضا ابریشمی، متخصص رادیولوژی مداخله‌ای، با استفاده از روش‌های پیشرفته تصویربرداری پروستات، MRI چندپارامتری و نمونه‌ برداری هدفمند، می‌تواند در تشخیص دقیق بیماری‌های پروستات و انتخاب مناسب‌ترین مسیر درمان، نقش مؤثری ایفا کند.

عوارض هایپرپلازی خوش خیم پروستات

بسیاری از مردان تصور می‌کنند هایپرپلازی خوش خیم پروستات تنها باعث تکرر ادرار یا کاهش فشار جریان ادرار می‌شود، اما در واقع اگر این بیماری به‌موقع تشخیص داده نشود، می‌تواند عملکرد مثانه و حتی کلیه‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. شدت عوارض به میزان انسداد مجرای ادرار، مدت زمان بیماری و وضعیت سلامت عمومی بیمار بستگی دارد. به همین دلیل پزشکان توصیه می‌کنند حتی اگر علائم خفیف هستند، به‌ویژه در مردان بالای ۵۰ سال، بررسی تخصصی انجام شود.

احتباس حاد ادراری

احتباس ادراری یکی از مهم‌ترین و دردناک‌ترین عوارض بزرگی خوش‌خیم پروستات است. در این وضعیت، بیمار به‌طور ناگهانی قادر به دفع ادرار نیست و مثانه به شدت پر و متسع می‌شود. این مشکل معمولاً با درد شدید در پایین شکم همراه است و یک اورژانس پزشکی محسوب می‌شود. در چنین شرایطی، ابتدا لازم است مثانه با استفاده از سوند تخلیه شود و سپس علت زمینه‌ای درمان گردد.

عفونت‌های مکرر ادراری

وقتی بخشی از ادرار پس از هر بار دفع در مثانه باقی بماند، محیط مناسبی برای رشد باکتری‌ها ایجاد می‌شود. این موضوع احتمال ابتلا به عفونت‌های مکرر دستگاه ادراری را افزایش می‌دهد. بیمار ممکن است سوزش ادرار، تب، درد لگن یا بوی غیرطبیعی ادرار را تجربه کند.

تشکیل سنگ مثانه

ادرار باقی‌مانده در مثانه به‌مرور زمان می‌تواند باعث رسوب مواد معدنی و تشکیل سنگ شود. سنگ مثانه علاوه بر درد، ممکن است موجب خون در ادرار، قطع و وصل شدن جریان ادرار و عفونت‌های مکرر شود.

آسیب به مثانه

اگر مثانه برای مدت طولانی مجبور باشد با فشار زیاد ادرار را از مجرای باریک عبور دهد، دیواره آن ضخیم و سفت می‌شود. با گذشت زمان، قدرت انقباض مثانه کاهش می‌یابد و حتی پس از درمان بزرگی پروستات نیز ممکن است تخلیه کامل ادرار به حالت طبیعی بازنگردد.

آسیب به کلیه‌ها

در موارد پیشرفته، افزایش فشار داخل مثانه می‌تواند به حالب‌ها و کلیه‌ها منتقل شود. این وضعیت ممکن است باعث اتساع سیستم جمع‌کننده ادرار (هیدرونفروز) و در نهایت کاهش عملکرد کلیه شود. خوشبختانه این عارضه با تشخیص و درمان به‌موقع قابل پیشگیری است.

آیا هایپرپلازی پروستات تبدیل به سرطان می‌شود؟

هایپرپلازی خوش‌خیم پروستات (BPH) و سرطان پروستات دو بیماری کاملاً متفاوت هستند. در BPH سلول‌های پروستات به‌صورت خوش‌خیم تکثیر می‌شوند و توانایی تهاجم یا انتشار به سایر اندام‌ها را ندارند. در مقابل، سرطان پروستات حاصل رشد بدخیم سلول‌هاست و در صورت عدم درمان می‌تواند به بافت‌های اطراف یا سایر اندام‌ها گسترش یابد.

با این حال، یک نکته مهم وجود دارد: داشتن BPH مانع ابتلا به سرطان پروستات نمی‌شود. از آنجا که هر دو بیماری در مردان مسن شایع‌تر هستند، ممکن است به‌طور هم‌زمان در یک فرد وجود داشته باشند. به همین دلیل، اگر پزشک بر اساس معاینه، آزمایش PSA یا MRI به وجود ضایعه مشکوک شک کند، بررسی‌های تکمیلی مانند بیوپسی ضروری خواهد بود.

درمان هایپرپلازی خوش خیم پروستات

انتخاب روش درمان به عوامل مختلفی بستگی دارد؛ از جمله:

• شدت علائم بیمار
• اندازه پروستات
• میزان باقی‌ماندن ادرار در مثانه
• سن و وضعیت عمومی بیمار
• وجود عوارض یا بیماری‌های همراه

همه بیماران به جراحی نیاز ندارند و در بسیاری از موارد می‌توان بیماری را با دارو یا روش‌های کم‌تهاجمی کنترل کرد.

پیگیری و اصلاح سبک زندگی

در بیمارانی که علائم خفیف دارند، ممکن است پزشک تنها پیگیری منظم و اصلاح سبک زندگی را توصیه کند.

اقداماتی مانند:

• کاهش مصرف مایعات قبل از خواب
• محدود کردن مصرف کافئین و الکل
• کنترل وزن
• فعالیت بدنی منظم
• درمان یبوست
• تخلیه منظم مثانه

می‌توانند شدت علائم را کاهش دهند.

درمان دارویی

داروها معمولاً اولین انتخاب برای بیماران دارای علائم متوسط هستند.

مهم‌ترین گروه‌های دارویی عبارت‌اند از:

• آلفابلوکرها (مانند تامسولوسین): باعث شل شدن عضلات پروستات و گردن مثانه می‌شوند و جریان ادرار را بهبود می‌بخشند.
• مهارکننده‌های 5-آلفا ردوکتاز (مانند فیناستراید): با کاهش تولید DHT، به مرور اندازه پروستات را کوچک‌تر می‌کنند.
• داروهای ترکیبی: در برخی بیماران، استفاده هم‌زمان از دو گروه دارویی نتایج بهتری ایجاد می‌کند.

انتخاب دارو باید توسط پزشک انجام شود، زیرا هر دارو مزایا، محدودیت‌ها و عوارض احتمالی خاص خود را دارد.

درمان‌های کم‌تهاجمی

در سال‌های اخیر، روش‌های کم‌تهاجمی جایگاه مهمی در درمان بزرگی خوش‌خیم پروستات پیدا کرده‌اند. این روش‌ها معمولاً نیاز به برش جراحی ندارند، دوره نقاهت کوتاه‌تری دارند و برای بسیاری از بیماران مناسب هستند.

یکی از مهم‌ترین این روش‌ها آمبولیزاسیون شریان پروستات (Prostatic Artery Embolization یا PAE) است.

در این روش، پزشک متخصص رادیولوژی مداخله‌ای با استفاده از یک کاتتر بسیار ظریف، وارد شریان‌های تغذیه‌ کننده پروستات می‌شود و با تزریق ذرات مخصوص، خون‌رسانی به بخش‌های بزرگ‌شده پروستات را کاهش می‌دهد. در نتیجه، طی هفته‌ها و ماه‌های بعد، حجم پروستات کاهش یافته و علائم بیمار بهبود پیدا می‌کند.

مزایای PAE شامل موارد زیر است:

این روش برای همه بیماران مناسب نیست و انتخاب آن باید پس از ارزیابی دقیق توسط تیم درمان انجام شود.

درمان جراحی

اگر بیمار دچار احتباس ادراری، سنگ مثانه، آسیب کلیه یا علائم شدید مقاوم به دارو باشد، ممکن است جراحی بهترین گزینه باشد.

روش‌های جراحی شامل:

• تراش پروستات از طریق مجرا (TURP)
• جراحی با لیزر (مانند HoLEP)
• پروستاتکتومی ساده در پروستات‌های بسیار بزرگ

انتخاب روش جراحی به شرایط بیمار، اندازه پروستات و تجربه تیم درمان بستگی دارد.

تشخیص صحیح، پایه انتخاب درمان مناسب

گاهی دو بیمار علائم تقریباً مشابهی دارند، اما یکی با درمان دارویی بهبود پیدا می‌کند و دیگری به یک روش کم‌تهاجمی مانند آمبولیزاسیون شریان پروستات (PAE) یا حتی جراحی نیاز دارد. تفاوت این دو بیمار تنها با انجام بررسی‌های دقیق مشخص می‌شود.

به همین دلیل، اگر با علائمی مانند کاهش فشار ادرار، تکرر ادرار، شب‌ادراری یا افزایش PSA مواجه هستید، بهتر است پیش از شروع هر نوع درمان، علت اصلی مشکل به‌طور دقیق مشخص شود.

دکتر علیرضا ابریشمی، متخصص رادیولوژی مداخله‌ای، با تجربه در زمینه تصویربرداری پیشرفته پروستات، MRI چندپارامتری، بیوپسی هدفمند و انجام آمبولیزاسیون شریان پروستات (PAE)، می‌تواند در تشخیص دقیق و انتخاب مناسب‌ترین روش درمان برای هر بیمار نقش مؤثری داشته باشد.

جمع‌بندی

هایپرپلازی خوش خیم پروستات یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مردان در نیمه دوم عمر است که در اثر افزایش غیرسرطانی حجم غده پروستات ایجاد می‌شود. این بیماری معمولاً با علائمی مانند کاهش فشار ادرار، تکرر ادرار، شب‌ادراری و احساس تخلیه نشدن کامل مثانه بروز می‌کند. هرچند BPH یک بیماری بدخیم نیست، اما در صورت بی‌توجهی می‌تواند منجر به عوارضی مانند احتباس ادراری، عفونت‌های مکرر، سنگ مثانه و حتی آسیب کلیه شود.

مهم‌ترین نکته این است که تشخیص دقیق، مقدم بر درمان است. استفاده از معاینه بالینی، آزمایش PSA، سونوگرافی، MRI پروستات و در صورت نیاز بیوپسی هدفمند، به پزشک کمک می‌کند تا بزرگی خوش‌خیم پروستات را از سایر بیماری‌های مهم مانند سرطان پروستات افتراق دهد و بهترین مسیر درمان را انتخاب کند.